Op vrijdag 25 september hoop ik, Sharon de Weerd, aan de start van de Banthumloop te staan.

Voor veel mensen is dat een hardloopwedstrijd. Voor mij is het veel meer dan dat. Ik leef met de ziekte van Crohn en heb het afgelopen jaar stap voor stap naar deze uitdaging toegewerkt.
Wat veel mensen niet zien, is dat ik op dit moment in een opvlamming zit, met misschien wel weer een operatie in het vooruitzicht.
Dat ik straks aan de start verschijn, betekent niet dat het vanzelf gaat of dat mijn ziekte even verdwenen is. Achter die paar kilometers schuilt een jaar van trainen, begeleiding, aanpassen, herstellen en doorzetten. En ja, ook het gebruik van een heleboel medicatie om dit überhaupt mogelijk te maken.
Soms lijkt het misschien alsof het goed gaat wanneer je mij ziet sporten. Maar één moment vertelt niet het hele verhaal. Chronisch ziek zijn is vaak niet zichtbaar aan de buitenkant.
Toch kies ik ervoor om in beweging te blijven. Niet omdat alles goed gaat, maar omdat bewegen goed is voor mijn lichaam en gezondheid. Elke stap die ik zet, is er één waar hard voor gewerkt is.
Mijn doel is dan ook niet om een snelle tijd neer te zetten, maar om de finish te halen. Dat ik daar straks overheen kom, ongeacht de tijd op de klok, is voor mij al een overwinning.
Voor veel mensen is de finish het eindpunt van een wedstrijd. Voor mij staat die finish symbool voor hoop. Hoop op betere dagen. Hoop dat er ooit een toekomst komt waarin IBD minder impact heeft op het leven van zoveel mensen.

De finish van mijn run ligt 5 kilometer verder. Voor mensen met Crohn of colitis ligt de finish niet na een paar kilometer. Hun strijd gaat elke dag door. Dapper zijn is niet geen angst hebben. Dapper zijn is doorgaan terwijl de angst er wel is.

Een paar jaar geleden lag ik in het ziekenhuis na een operatie. Als iemand me toen had verteld dat ik nu zou trainen voor een hardloopevenement, had ik dat waarschijnlijk nooit geloofd. Het voelde toen als iets waar ik alleen maar van kon dromen.

En eerlijk gezegd gaat het op dit moment ook niet zoals ik zou willen. Juist daarom voelt deze uitdaging extra bijzonder. Soms zit de overwinning niet in hoe hard je gaat, maar in het feit dat je blijft doorgaan, ook als het tegenzit.

De persoon die toen in dat ziekenhuisbed lag, zou ongelooflijk trots zijn op waar ik nu sta. En misschien nog wel trotser omdat ik, ondanks de tegenslagen van nu, toch aan de start hoop te verschijnen.

Niet om te bewijzen dat ik sterk ben. Ik loop omdat opgeven geen optie is.

Sommige overwinningen worden niet gemeten in minuten, maar in moed.

Met deze loop wil ik aandacht vragen voor Crohn en colitis én geld inzamelen voor Crohn & Colitis NL. Onderzoek is hard nodig. Voor betere behandelingen en minder belastende onderzoeken.
Wil jij mij en alle lotgenoten steunen met een donatie? Elke bijdrage, groot of klein, helpt.
Dankjewel voor je steun. 💜